Kaynakların Kıtlığı Neden Olur?

Bir kaynak kıtlığı, söz konusu kaynağın türüne ve sahip olduğu kullanımlara bağlı olarak bir dizi doğal veya insan yapımı süreçten kaynaklanabilir. Dünyanın belirli bölgelerindeki belirli doğal kaynakların kıtlığı, genellikle üretimini engelleyen jeolojik veya biyolojik süreçlere ya da zaman geçtikçe yerel halk tarafından aşırı kullanımlara atfedilir. Ekonomik malların mevcudiyetindeki sınırlamalar, nüfusun içinde yeterli iş gücü, düşük faizli ihtiyaç kredisi eğitim ya da ileri teknoloji eksikliği gibi sosyal ve politik koşulların yarattığı kaynak kıtlığına da dayanabilir.

Araştırmalar, daha az gelişmiş toplumların, çoğunlukla gelişmiş kaynaklardan daha fazla doğal kaynaklara daha doğrudan bağımlı olduklarını göstermiştir. Bunun nedeni, gelişmiş toplumların ekonomilerinin, hizmet sektörü ve telekomünikasyon, yazılım geliştirme ve finans endüstrisi gibi bilgi tabanlı endüstriler gibi gelir elde etmek için minimum doğal kaynak gerektiren büyük bileşenlere sahip olmasından kaynaklanmaktadır. Gelişmekte olan ülkeler ise çoğunlukla madencilik, ormancılık ve balıkçılıktan gelen doğal kaynaklara bel bağlamaktadır. Nüfus arttıkça, bu süreçlerde, doğal süreçlerin yerini değiştirmek için yerel insan popülasyonundan daha yavaş olan kaynaklarda kıt kaynaklar ortaya çıkabilir.

Bu kaynakların küresel olarak nasıl değerlendiğine bağlı olarak ekonomik sorunlar, kaynakların azlığına bağlıdır. Doğada hasat edilen hammaddeler, üretildikleri ürünlere kıyasla birim başına düşük bir değere sahip olma eğilimindedir ve bu gelişmekte olan ülkelerdeki bir durgunluk döngüsünü devam ettirebilir. Pek çok gelişmekte olan ülke ihracat gelirlerinin% 50'sinden fazlasını temel mallardan aldığından, bu ülkelerdeki nakit akışı eğitim ve teknolojik büyümeyi desteklemek için yetersiz kalmaktadır. Bu tür toplumlar, kaynak tabanının, nakit toplamak ve sadece yerel nüfusun ihtiyaçlarından daha fazlasını karşılamak için aşırı kullanıldığında yavaşça bozulduğu için, artan kıtlık döngüsünü deneyimleyebilir.

Kaynak kıtlığına katkıda bulunabilecek diğer faktörler arasında tarımsal üretim ve balık popülasyonlarını etkileyen iklim değişikliği ve hem iç hem de sınır ötesi devletler arasında petrol rezervleri gibi paylaşılan kaynakların sömürülmesi üzerinde çatışmalar yer almaktadır. ABD'de New York Üniversitesi Uluslararası İşbirliği Merkezi tarafından kaynakların azlığı üzerine yapılan bir analiz, nüfus artışının ekonomik malların üretimi için temel kaynaklara artan bir talep getirdiğini ortaya koymuştur. Bunlar arasında tatlı su, ekilebilir arazi ve petrol gibi yaygın olarak kullanılan enerji kaynakları bulunmaktadır.

Nüfus genişledikçe, yoksunluğun artması ve bununla başa çıkmak için tasarlanan politik sistemlerin giderek istikrarsız hale gelmesiyle, nüfus artışı Pakistan ve Kenya gibi başlangıçta az kaynak olan gelişmekte olan ülkelerde en yüksek olma eğiliminde olduğu için. Orta Doğu ve Kuzey Afrika gibi hızlı nüfus artışı yaşayan dünya bölgeleri, hem tarımsal, KBB notu düşüklere kredi veren bankalar konut hem de endüstriyel kullanımlar için sınırlar arasında eşit olarak paylaşılması gereken, tatlı su gibi giderek daha az kaynaklarla karşı karşıyadır. Orta Doğu ve Kuzey Afrika, nüfusu 173.000.000'e 213.000.000 kişi daha eklendiğinde 1970'ten 2001'e kadar% 200'ün üzerinde artış gösterdi.

Çoğu doğal ortamda, kaynakların mevcudiyeti yerel yerli yaşamın ihtiyaçlarına karşı dengelenir. Bununla birlikte, insan toplumu bu dengeyi uluslararası ticaret yoluyla değiştirdi ve küçük bölgelerin kaynak tabanını çok daha geniş nüfusa sahip olmak zorundaydı. Örneğin, bir kıyı ülkesi, yerel balık popülasyonuna ihracat karları için başvurduğunda, yerel balıkçılığın kendilerini yenileme becerilerinin çok ötesinde hasat edilmesine neden olabilir. Benzer koşullar, mineral ve enerji yatakları ve orman ürünleri ile ortaya çıkar. Bu nedenle, kaynakların kıtlığı, kalıcı bir değişiklik olursa, uluslararası işbirliği ile çözülmesi gereken uluslar arasındaki ticaret politikaları ve ekonomik eşitsizlikler nedeniyle daha da kötüleşen küresel bir sorundur.